Pozegnanie z bronia by HEMINGWAY ERNEST

Author:HEMINGWAY ERNEST [HEMINGWAY ERNEST]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-03-02T20:06:21.029000+00:00

–Prawda? Dlatego mnie nazywają Rinaldo Purissimo.*

–Rinaldo Sporchissimo.*–Chodźmy coś zjeść, dziecinko, dopóki mam czystą duszę.

Umyłem się, uczesałem i zeszliśmy na dół. Rinaldi był trochę podchmielony. W sali, w której jadaliśmy, powiedziano nam, że kolacja jeszcze nie gotowa.

–Pójdę po butelkę – oświadczył Rinaldi.

Poszedł na górę. Usiadłem przy stole, a Rinaldi wrócił z butelką i nalał nam obu po pół szklanki koniaku.

–Za dużo – powiedziałem i podniósłszy szklankę spojrzałem na nią pod światło.

–Ale nie na pusty żołądek. Cudowna rzecz. Wypala żołądek całkowicie. Nie może być dla pana nic gorszego.

–Niech będzie.

–Samounicestwienie dzień po dniu – rzekł Rinaldi. – To niszczy żołądek i powoduje drżenie rąk. W sam raz coś dla chirurga.

–Pan to zaleca?

–Z całego serca. Wypij, dziecinko, i czekaj, aż ci się zrobi niedobrze.

Wypiłem połowę. Usłyszałem ordynansa wołającego w hallu: “Zupa gotowa!".

Wszedł major, kiwnął nam głową i usiadł. Przy stole wydawał się bardzo drobny.

–Tylko tylu nas jest? – zapytał.

Ordynans postawił wazę z zupą i nalał warząchwią pełny talerz.

–Tylko tylu – odrzekł Rinaldi. – Chyba że przyjdzie kapelan. Już by tu był, gdyby wiedział, że Federico przyjechał.

–A gdzie on jest? – zapytałem.

–W trzysta siódemce – odrzekł major. Był zajęty zupą. Otarł usta, starannie osuszając siwe, podkręcone wąsy. – Myślę, że przyjdzie. Byłem tam i zostawiłem mu wiadomość, że pan już jest.

–Brak mi hałaśliwości mesy – powiedziałem.

–Tak, cicho tu teraz – odparł major.

–Jeszcze będzie hałaśliwie – rzekł Rinaldi.

–Niech pan się napije wina, Enrico – powiedział major.

Napełnił mi szklankę. Wniesiono spaghetti i wszyscy zabraliśmy się do jedzenia. Właśnie kończyliśmy spaghetti, kiedy wszedł kapelan. Był taki sam jak zawsze, drobny, śniady, zebrany w sobie. Wstałem i uścisnąłem mu dłoń. Położył mi rękę na ramieniu.

–Przyszedłem, jak tylko się dowiedziałem – rzekł.

–Proszę siadać – powiedział major. – Spóźnił się ksiądz kapelan.

–Dobry wieczór, ksiądz – odezwał się Rinaldi, używając angielskiego słowa. Przejęli ten zwyczaj od kapitana, który zawsze przekomarzał się z kapelanem, a mówił trochę po angielsku.

–Dobry wieczór, Rinaldo – odrzekł ksiądz. Ordynans podał mu zupę, ale kapelan powiedział, że zacznie od spaghetti.

–Jak pan się czuje? – zapytał mnie.

–Doskonale – odpowiedziałem. – A jak tu było?

–Napij się ksiądz trochę wina – rzekł Rinaldi. – Odrobinę wina na żołądek. Wiesz ksiądz, tak mówił święty Paweł.

–Tak, wiem – odrzekł uprzejmie kapelan. Rinaldi napełnił mu szklankę.

–Ten święty Paweł! – ciągnął Rinaldi. – To on narobił całego zamieszania.

Kapelan spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Widziałem, że docinki już go teraz nie bolą.

–Ten święty Paweł – mówił Rinaldi. – To był hulaka i dziwkarz, a potem, jak już przestał się grzać, oświadczył, że to wszystko do niczego. Kiedy był skończony, wymyślił reguły dla nas, którzy się jeszcze grzejemy. No, nie tak było, Federico?

Major uśmiechnął się. Jedliśmy teraz duszone mięso.

–Nigdy nie dyskutuję o świętych po zmierzchu – odpowiedziałem. Kapelan podniósł wzrok znad talerza i uśmiechnął się do mnie.

–No, patrzcie, przeszedł na stronę księdza – rzekł Rinaldi. – Gdzie się podzieli wszyscy dawni, poczciwi kpiarze? Gdzie jest Cavalcanti? Gdzie Brundi? Gdzie Cesare? Czy ja sam jeden mam drażnić się z księdzem bez niczyjego poparcia?

–To dobry ksiądz – powiedział major.

–Dobry, ale zawsze ksiądz – odparł Rinaldi. – Próbuję coś zrobić, żeby w mesie było tak jak za dawnych czasów.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.